Valašské Meziříčí
Pierwsi dwaj salwatorianie Ks. Matěj Bezděk i Ks. Cyril Braschke rozpoczęli pracę w Czechach w roku 1895 w Walaszskim Międzyrzeczu (Valašské Meziříčí). Pierwszym superiorem został Ks. Cyril Braschke. Zaopiekowali się oni uczniami tutejszego czeskiego gimnazjum mieszkającymi w przejętym przez salwatorianów konwikcie. W 1922 roku konwikt ten został zamieniony w mniejsze seminarium i nowicjat czeskiej prowincji. W 1937 roku został dobudowany nowy budynek i teraz mogło tu zamieszkać do 50 chłopców. Księża w tej wspólnocie poświęcali się wychowaniu kandydatów do życia zakonnego jak również pomocy w okolicznych parafiach. Prowadzili oni również misje ludowe, tridua odnowy duchowej i rekolekcje parafialne. W tej czynności zasłużyli się zwłaszcza dwaj współbracia Ks. Paternus Kubáč i Ks. Fakundus Peterek, którzy w ciągu kilkuletniego pobytu w tej wspólnocie przeprowadzili 140 sesji misji ludowych i triduów i 44 serie rekolekcji parafialnych. Za protektoratu kolegium zostało salwatorianom zabrane i powstał w nim mały szpital. Dopiero w 1946 roku salwatorianie mogli tu wrócić. W roku 1950 po internacji zakonników w kolegium tym pozostał jedynie Ks. Vilfrid Kalinský, który prowadził tu pracę duszpasterską do roku 1957 czyli aż do swojej śmierci. Od tego czasu w kolegium salwatiranów działa do dnia dzisiejszego sanatorium leczenia chorób dróg oddechowych.
Krnov
Wkrótce po założeniu Kongregacji, salwatorianie zyskiwali wiele powołań ze Śląska. Dlatego właśnie życzeniem Założyciela było, aby także tam powstała wspólnota. Ks. Jordan w roku 1902 posłał swoich współbraci do Krnowa, aby tam prowadzić pracę duszpasterską i przygotowali możliwość założenia salwatoriańskiego kolegium. Z początku więc mieszkali w wynajętym mieszkaniu a w 1904 roku kupili działkę budowlaną i rozpoczęli budowę w dzielnicy Cvilín, niedaleko od sanktuarium Matki Bożej Bolesnej. Przy kolegium została wybudowana wielka kaplica poświęcona Boskiemu Sarcu Jezusa. Członkowie krnowskiej wspólnoty prowadzili misje ludowe, rekolekcje parafialne a także pomagali księżom w okolicznych parafiach w pracy duszpasterskiej. Od początku było kolegium salwatoriańskie błogosławieństwem dla tego regionu. Zwykle przebywali w nim czterej księża i trzej bracia zakonni. Za protektoratu Krnow znalazł się na terenach zabranych przez Niemców dlatego czeska prowincja przekazała tamtejsze kolegium prowincji północnoniemieckiej. Dopiero po wojnie w 1945 roku do Krnowa wrócili czescy salwatorianie. Pierwszym superiorem został Ks. Anastáz Dubový, który do tej pory był Ojcem Duchownym w seminarium w Widnawie. Komuniści zabrali salwatorianom krnowskie kolegium i zrobili z niego internat. Obecnie dom ten przejął czeski Caritas i przebudował go na hospicjum dla inwalidów.
Brno
W roku 1910 brnieński bisku Paweł Huyn poświęcił nowy kościół parafialny pod wezwaniem Boskiego Serca w Brnie-Husowicach. Wzpomniany biskup, który osobiście znał Założyciela salwatorianów Ks. Joradana, wyraził życzenie, aby duszpasterstwem w nowej parafii zajęli się salwatorianie. Jego życzenie się spełniło i w Brnie-Husowicach powstała trzecia wspólnota czeskich salwatorianów. Stało się to w roku 1910 kiedy to zamieszkali tam trzej pierwsi salwatoriańscy księża z Ks. Paternusem Kubaczem, pierwszym superiorem i proboszczem na czele i podjęli pracę duszpasterską w tej wielkiej brnieńskiej parafii.
|
